Mijn kleine waanzin - Jan Brokken
 
Brokken schrijft in ‘Mijn kleine waanzin’ zijn persoonlijke verhaal over de domineeszoon die zijn geloof verliest. Centraal staat het oorlogstrauma van zijn ouders en twee broers die Jappenkampen overleefd hebben. Brokken zelf is van na de oorlog en in de ogen van zijn broers het verwende nakomertje. Zijn vader, de dorpsdominee van Rhoon, gaat volledig onderdoor aan zijn verleden. Erg orthodox is hij nooit geweest, maar als sherry en pillen de pijn meer en meer moeten wegspoelen, kunnen problemen niet uitblijven. De ‘bonders’ in het dorp gaan in de aanval... In zijn schetsen van het kerkelijk leven laat Brokken zich wat te veel leiden door zijn eigen frustraties. Zo tekent hij christelijk-gereformeerden zoals ik ze nog nooit ben tegengekomen. Dat is jammer, want Brokken schrijft weergaloos goed. Hij weet je van begin tot eind te boeien. Aan pedanterie ontkomt hij helaas niet. Brokken laat zich niet kennen als een heel bescheiden mens, vooral niet waar het zijn veroveringen bij het vrouwelijk geslacht betreft. Het lezen van dit boek doet voor mij als gelovige soms pijn. Hoevaak is het mensen niet veel te moeilijk gemaakt om te geloven door alle gedoe eromheen. Het moet in de kerk om de ontmoeting met God gaan, maar veel mensen zijn Hem daar door alle regels en gedoe nooit tegen gekomen. Laat iedereen die zich betrokken voelt bij het kerkelijk leven daarom dit boek lezen. Om herhaling te voorkomen.
Mijn kleine waanzin - Jan Brokken
zondag 10 augustus 2008