Het recht op terugkeer - Leon de Winter
 
Naar een nieuwe De Winter zie ik altijd uit. Niet vanwege literaire hoogvliegerijen, maar omdat De Winter garant staat voor een meeslepend verhaal. Als filmmaker weet hij als geen ander hoe je een goed plot opbouwt. Daarin stelt ‘Het recht op terugkeer’ me niet teleur. Het leest als een trein. Zinderend spannend wordt het slechts zelden. Maar dat berooft je niet van het leesplezier. Dat het in Israel speelt is voor mij een pre, gezien mijn betrokkenheid bij het land en de ontwikkelingen daar. Een Israelisch hoogleraar moderne geschiedenis van het Midden-Oosten, Bram Mannheim gaat in de Verenigde Staten werken. Daar verdwijnt zijn vierjarige hoogbegaafde zoon spoorloos. Radeloos laat Bram alles los en gaat op zoek naar zijn zoon. Dat kost hem zijn baan en zijn huwelijk. In 2024, menig jaar later, werkt hij als ambulance-chauffeur in Tel-Aviv. Met die inkomsten kan hij zich in leven houden en runt hij zijn bureau voor opsporing van vermiste kinderen. Als een terreuraanslag tegen de staat Israel wordt gepleegd door een Joodse jongen, komen de ontwikkelingen in een stroomversnelling. De Winter verwerkt ook politieke opvattingen in zijn verhaal. Hoewel verschillende visies langs laat komen, komen de Palestijnen er niet goed vanaf. De Winter laat zien dat de vestiging van een Palestijnse staat slechts extra gevaren oplevert. Ik ben bang dat hij daarin gelijk gaat krijgen. Optimistisch is De Winter in ieder geval niet over de toekomst van het land. ‘Het recht op terugkeer’ is niet De Winters meest geslaagde boek. Dat blijft voor mij ‘De ruimte van Sokolov’. Maar ook een mindere De Winter is lezenswaardig, vooral tijdens een zonnige en lange vakantie.
Het recht op terugkeer - Leon de Winter
dinsdag 29 juli 2008